( عليهم السّلام ) مرتبة عالى أسماء جمالى را واجد و همة كمالاتِ أسماء را در خود جمع كردند ؛ از اين رو در روايات در ذيل آية : « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها « 1 » » اينطور آمده : عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّه ( عليهم السّلام ) فِى قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها قَالَ نَحْنُ وَ اللَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى الَّتِى لَا يقْبَلُ اللَّهُ مِنَ الْعِبَادِ عَمَلًا إِلَّا بِمَعْرِفَتِنَا ( از امام صادق سؤال شد از كلام الهى كه فرمود : براى خداوند أسماء حُسناست پس بوسيله آن أسماء خداوند را بخوانيد ؛ حضرت در جواب فرمود : به خدا قسم ما أسماى حُسناى پروردگار هستيم ( و خداوند را بحقّ ما و بوسيله ما بخوانيد ) به خدا قسم خداوند عمل كسى از بندگانش را قبول نمىكند مگر به معرفت ما اهل بيت ) « 2 » . و نسبت به معرفت امام ( عليه السّلام ) از امام حسين ( عليه السّلام ) روايت بلندى وارد شده كه فرمودند : عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّه ( عليه السّلام ) قَال : خَرَجَ الْحُسَينُ بْنُ عَلِى ( عليه السّلام ) عَلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلَّا لِيعْرِفُوهُ فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَةِ مَا سِوَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ بِأَبِى أَنْتَ وَ أُمِّى فَمَا مَعْرِفَةُ اللَّه ؟ قَال : مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِى يجِبُ عَلَيهِمْ طَاعَتُه ( امام صادق ( عليه السّلام ) ميفرماد : حسين بن على ( عليهما السّلام ) بر اصحاب خود خارج شد و فرمود : اى مردم خداوند كه ذكر او بزرگ است بندگانش را نيافريد مگر براى معرفتش پس وقتى كه او را بشناسند تنها او را عبادت مىكنند و از عبادت غير او بينياز مىشوند ؛ مردى پرسيد اى فرزند رسول خدا طريق معرفت خدا چگونه است ؟ حضرت فرمود : معرفت وشناخت اهل هر زمان امام خودشان را ، آن امامى كه طاعت او بر اهل آن زمان واجب شده ) « 3 » . سرّ اينكه در اين روايت مباركه ، اهل هر زمانى معرفتشان به امام زمان خودشان را راه رسيدن به معرفت الهى ميداند از آن جهت است كه امام هر زمانى از آن جهت كه مُتخلّق به أسماء حُسنا شده ميتواند شناسنده ذات ربوبى باشد و الگو براى امّت باشد تا ديگران هم مرتبهاى از أسماء را مُتخلّق شوند ، لذا اطاعتش بر اهل آن زمان واجب مىشود و معرفت او و اطاعت از او راه رسيدن به معرفةُ الله و قُرب الهى مىباشد . اين هم تأثير أسماى عينى ، در معرفت الهى و ارتباط با خدا كه بحقّ اين أسماء و بوسيلة اين أسماء ، ارتباط و معرفت حاصل مىشود در آخر از آية الله قاضى ، جايگاه اين مرتبه در

--> ( 1 ) - الكلينى محمد بن يعقوب ، الكافى ، ج 1 ، ص 143 ، و از امام رضا ( عليه السّلام ) به همين مضمون آمده : مستدرك الوسائل ج 5 ص 229 ( 2 ) - صدوق ، علل الشّرايع ، ج 1 ، ص 9 ، مجلسى ، بحارالانورا ، ج 5 ص 312 و . . . ( 3 ) - مجلسى ، بحارالانوار ، ج 58 ص 129 .